Woensdag 1 juli
We geven het op. We hebben van de week weer zoveel strijd gehad over het herstellen van de schade maar we trekken aan het kortste eind. Het vertrouwen is weg en niemand heeft er meer zin in. Eeuwige discussies, helpen, schreeuwen, lief doen, tranen, niets helpt en we zijn helemaal op van frustratie. Deze week doen we de laatste belangrijke klussen en dan gaat iedereen (behalve de lakker en de timmerlieden voor het plaatsen van de plafonds en de tafels) van boord. We verhuizen uiterlijk 9 juli terug naar de boot.
Morgen komen de zeilmakers en de riggers om de zeilen te hijsen en een proefvaart te maken om te kijken of alles goed past. Ze kunnen dan meteen de verstaging goed afstellen. In deze mensen hebben we gelukkig het vertrouwen dat ze ons met een veilige boot laten vertrekken. Al het buitenwerk is zo goed als afgerond en het ziet er prachtig uit. We hebben wat twijfels over de kwaliteit van de bank en het dakje maar de tijd zal het leren.
Hoe Sciura er bij vertrek van binnen uitziet kunnen we niet inschatten. De boot zit vol gele stickers die de schade markeren en zolang er mensen aan boord komen komt er schade bij. Er zijn toezeggingen gedaan voor een touch up maar alles duurt zo lang en er wordt weer zo gerekt dat we er niet op willen wachten. We zien wel hoe ver ze komen en we nemen het verder voor lief. De motor doet het en de slaapkamer is bijna klaar dus we hopen komend weekend te beginnen met heel veel schoonmaken en het weer ons huisje te maken.
Ons eerste doel is het anker te droppen in een mooie rustige baai om even bij te komen en op te laden voor nieuwe positieve avonturen zodat we weer gezellige stukjes kunnen posten i.p.v. al die negatieve verhalen. We zijn blij dat we de knoop hebben doorgehakt. Het geeft een gek soort energie die we nodig hebben voor het laatste stukje. We hopen nog steeds in goede harmonie af te sluiten.
Bovendien hebben we gisteren van heel dichtbij gezien dat het nog veel erger kan. We stonden met Super Angel en consorten op ons mooie nieuwe dek wat zojuist helemaal af was toen er een motorjacht binnenkwam om aan te leggen. Tijdens de manoeuvre hoorden we dat de motor afsloeg. Het motoralarm ging af en de achterkant van de boot werd in het water getrokken. We dachten dat de mooring lijn in de schroef was getrokken en dat die de boot naar beneden trok. Snel doorsnijden die lijn dachten we. De crew gooiden het anker uit om te voorkomen dat ze andere boten zouden raken maar de achterkant zakte steeds dieper weg. Binnen 10 minuten lag de boot onder water. Het was zo verdrietig dat er daarna weinig meer uit onze handen kwam. Verschrikkelijk om dit zo dichtbij mee te maken. Je kunt helemaal niets doen om te helpen. En het zielige is....ze kwamen net terug van een proefvaart na een refit. Inmiddels ligt er een grote kraan in de haven om de boot te bergen. Het kan dus altijd erger.
Hopelijk loopt onze proefvaart morgen beter af.
Reactie plaatsen
Reacties