Ionion

Woensdag 12 november

Toen we aanmeerden aan de stadskade van Vathi voelde het echt als thuiskomen. Het gaf zoveel rust dat we daar heerlijk 3 dagen niets hebben liggen doen. Af en toe een wandelingetje, een boodschapje, een hapje eten maar er is niets nieuws te ontdekken. De groenteboer, de slager, de supermarkt...alles was hetzelfde en ik betaalde nog steeds € 5,80 voor een volle zak groente en verse kruiden. Hoe kan dat toch?

De restauranteigenaar waar we altijd aten met het flottielje bleek helaas overleden. Zijn zoon die het restaurant heeft voortgezet was helaas niet aanwezig dus daar gaan we volgend jaar nog even langs.

Dinsdag was de wind gedraaid en het zonnetje scheen dus het leek ons een goed idee om naar Meganissi te varen. Natuurlijk deden we onderweg even een rondje door de baai van Sivota op Lefkas. Onze geliefde thuishaven van de laatste jaren.

Het blijkt dat wij met onze drijfsteigeraanvraag indertijd (waar het hele dorp zich tegen keerde) toch iets teweeg hebben gebracht. Maar liefst 5 steigers liggen er nu wat de baai niet echt mooier maakt. Ook tellen we opeens 3 bakkers terwijl we indertijd de bakker lieten komen met een autootje. Sivota is wel degelijk veranderd. Omdat iedereen binnen zat met de luiken dicht besloten we niet aan te meren maar volgend jaar terug te komen. We weten hoe fijn de rust is na een hectisch seizoen. 

Op naar Spartaghori dus waarvan we zeker weten dat daar niemand in de haven zal zijn. Als we de baai binnenvaren schrikken we even. Wat hebben ze daar nu gedaan? Pal boven de idyllische taverna Spilia zijn een paar lelijke blokkendozen gebouwd. Waarschijnlijk zijn ze prachtig als je binnen bent maar vanaf het water is het niet heel fraai.  We meren aan en behalve heel veel katten is er niemand om te begroeten.

Als ik de volgende morgen de berg op klim naar het dorpje is dat gelukkig nog precies hoe het altijd was hoewel........er staat een pinautomaat. Hoe modern!

Ik doe een boodschap bij de supermarkt en als ik vervolgens de slagerij binnenstap loop ik zowaar een oude bekende tegen het lijf. Geronimo (Jerry) van taverna Spilia. Inmiddels een oud baasje die lekker geniet van zijn pensioen. En hoe Grieks is het als de slager je vlees door de gehaktmolen trekt met daarnaast een kat die zit te wachten tot er iets valt. Dat zou in Nederland toch ondenkbaar zijn? Ik hou er van.

Als ik weer terugloop naar beneden kom ik Lucas tegen. Ik ken hem niet maar hij spreekt mij aan omdat er natuurlijk geen toeristen meer zijn en hij nieuwsgierig is wat ik hier doe. We maken een praatje en als ik vertel over de flottielje zegt hij: "dan ken je Georgios dus ook"!? Als ik dat beaam moet ik meteen mee naar de plaatselijke kroeg waar Georgios lekker aan een bakkie koffie zit. Ik schuif aan en hij besluit meteen gezellig een ouzootje te bestellen. Gezien het tijdstip (10.30 uur)  gaat mijn voorkeur toch uit naar een frappé. 

Als ik weer ben bijgepraat over het wel en wee van de familie loop ik met een warm gevoel naar beneden. Daar is Pepijn druk bezig om een aantal katten van boord te krijgen. Die hadden gisteren hun zinnen al gezet op een verblijf aan boord maar we moeten ze toch echt teleurstellen.  Als we een kwartier later losgooien springt er last minute toch nog een van boord. Ik snap ze wel want ze zijn de hele zomer verwend door alle toeristen en plots is er niemand meer die naar ze omkijkt. Nu moeten ze de winter zien te overleven.

We hebben besloten om de Ionion verder te parkeren tot volgend jaar en rustig aan richting Athene te varen. We willen graag nog wat haventjes aandoen in de baai van Corinthe en 22 november komt Erwin naar Athene om ons een paar dagen bezoeken. Na de mislukte rendez-vous in IJmuiden verheugen we ons erop hem hier straks aan boord te ontvangen.