Brest of A Coruna?

Maandag 22 september

Keurig om 08.20 lagen we voor de eerste brug om Oostende te verlaten. Toen we haven uitvoeren stond er meteen al een flinke deining. We hadden dit al een beetje verwacht omdat het natuurlijk hard had gewaaid maar opeens kwam er op de marifoon een securité waarschuwing. Er werd veel wind voorspeld langs de Belgische/Franse kust....oops.  Omdat de locatie en tijd heel onduidelijk waren (zelfs voor onze Fransman aan boord) en onze diversen weerberichten dit tegenspraken tuften we onbezorgd door. De stroming werkte mee en we gingen als een speer. De verwachte NO-5 kwam echter niet tevoorschijn en de deining bleef heftig. Zelfs het grootzeil bracht geen stabiliteit. Alles rammelde op en neer en ik vreesde dat er geen kopje aan boord meer heel was. Omdat het zo oncomfortabel was zaten we te overwegen om toch te stoppen in Calais. We waren wel klaar met de deining en de wind nam toch wel erg toe. 

Net op het moment dat we de knoop hadden doorgehakt om de haven in te varen stopte de motor ermee. Helemaal niets deed hij meer terwijl we net de drukke zeestraat van Calais naderden en grote vrachtschepen niet ver van ons aflagen. Met een puntje genua probeerde we op koers te blijven maar dat viel niet mee. Toen ook het grootzeil scheurde wisten we dat we hulp moesten inschakelen. We pakten net de marifoon toen een helikopter boven ons verscheen. Waarschijnlijk waren we op de radar al gesignaleerd.  Beetje gênant maar ook wel blij dat er hulp zou komen. Het was enorm fijn dat Jean het marifoon contact in het frans kon doen want engels spreken doen de fransen nog steeds niet graag. We tuften vast op het stukje genua richting de haveningang maar met al die grote schepen om ons heen waren we heel blij dat we de reddingsboot zagen verschijnen. 

Omdat het laag water was konden we niet naar de have worden gesleept. We werden buiten de haven aan een mooringboei gelegd en zouden de volgende dag met hoog water weer worden opgehaald. Daar lagen we dan......geen motor, geen stroom en dus geen kookplaat of ander comfort. Gelukkig hadden we van Annie een heerlijke doos met franse en belgische kaasjes meegekregen dus we hebben er maar een tapasmaaltijd van gemaakt. Omdat we toch best moe waren van ons avontuur en toch niet veel konden doen zijn we op tijd gaan slapen.

De volgende morgen werden we naar de haven versleept zodat we hulp konden vragen en weer wat voorzieningen hadden. Heel fijn want de behoefte aan een kop koffie en een warme douche was inmiddels best groot.

Gelukkig kwamen de zeilmaker en de engineer al snel opdagen dus zowel het zeil als de motor waren donderdag al gerepareerd. Omdat Calais niet de meest charmante plek is om te vertoeven waren we blij onze reis weer te kunnen voortzetten. Voor de zekerheid leggen we de lat deze keer niet zo hoog en besluiten we toch te stoppen in Brest.