Woensdag 16 juli
Toen we wakker werden was het wat miezerig weer. Gelukkig was het na het ontbijt droog en konden we de lijnen losgooien. Vandaag wacht ons een dag met obstakels die ons niet zo bekend zijn. De eerste was de Ketelbrug waar we keurig op tijd aankwamen. Het was heel stil op het water dus de auto’s moesten speciaal voor ons stoppen. Sorry mensen!
Niet veel later moesten we onder elektriciteitsmasten door. Op de kaart stond dat deze 29 meter hoog waren dus dat moest lukken. Toch zag het er heel spannend uit als je van beneden naar boven keek. Qua hoogte hadden we het gered maar de diepte was nog een spannend dingetje. Op sommige stukken hadden we maar 10 centimeter onder kiel.
De Roggebotsluis bleek tegenwoordig een brug te zijn en ook hier hoefden we niet lang te wachten. Tot zover gingen de obstakels ons soepeltjes af. Iets verderop kwamen we bij onze 'eerste' sluis (Reevesluis) dus dat konden we ook meteen even oefenen. We hadden eigenlijk niets voorbereid en eenmaal in de sluis ontdekten we dat we niet met elkaar konden communiceren. De regen kwam met bakken uit de hemel dus ik kon Pepijn niet zien en je hoort elkaar ook niet want hij stond lekker behaaglijk binnen. Leve de stuurhut! Snel even oortjes op het boodschappenlijstje voor goede communicatie want geschreeuw aan boord wil je natuurlijk altijd voorkomen. Gelukkig ging het toch allemaal redelijk soepel en leek het of we dit veel vaker hadden gedaan.
Een stukje verderop (bij het eilandje Eekt) kwam er weer een elektriciteitsmast in beeld. Deze hoogte stond niet op de kaart en ook op google konden we geen hoogte vinden. We hadden best een beetje stress want vanaf het water is de hoogte echt niet te schatten en er varen op dit stuk bijna alleen maar motorbootjes en dat is misschien niet alleen vanwege de (on)diepte. We waren super opgelucht toen we er eenmaal onderdoor waren. Gelukkig was dit de laatste hindernis. Behalve dan een knettervolle haven van Elburg. Vanwege het slechte weer was niemand uitgevaren dus er was eigenlijk geen plek. Lekker dan met zo’n grote bak.
Gelukkig voor ons lag er een grote botter uit Urk met problemen. Zij moesten wachten op een monteur. Zij hebben dus even plek voor ons gemaakt zodat wij aan de kade konden liggen. Zij kwamen weer bij ons langszij zodat ze de volgende dag weer gemakkelijk konden vertrekken. Probleem opgelost. Wat is het toch fijn als mensen meedenken.
Toen iedereen weer op z'n plekje lag barstte de regen in volle hevigheid los. We hebben nu al gemerkt dat die stuurhut een heerlijkheid is. Zeker tijdens grotere oversteken gaan we hier heel veel plezier van hebben.
Behalve dat het heel gezellig was met Jean was het ook reuze handig om wat extra handjes aan boord te hebben.
Voorlopig blijven we Elburg om de boot klaar te maken voor vertrek. Op 1 september moeten we ons huisje in Hoenderloo verlaten en vanaf dan is Sciura echt ons huis. Als alles meezit kunnen we dan in september naar Turkije vertrekken.
Reactie plaatsen
Reacties